Η Jean ήταν στις αρχές της δεκαετίας του '80 και ζούσε μόνη της. Είχε δύο κόρες. Η Carol ζούσε στο διπλανό προάστιο και η Sandra ζούσε στο εξωτερικό.
Η Jean δεν χρειαζόταν βοήθεια, αλλά παρατήρησε ότι γινόταν όλο και πιο ξεχασιάρα. Όταν το συζήτησε με τον γιατρό της, εκείνος κανόνισε εξετάσεις και επιβεβαίωσε ότι η μνήμη της χειροτέρευε. Αν και ήθελε να μείνει στο σπίτι της για όσο το δυνατόν περισσότερο, η Jean συνειδητοποίησε ότι κάποια μέρα ίσως χρειαστεί να μετακομίσει σε κάποιο είδος υποστηριζόμενης στέγης και έτσι το σπίτι της ίσως χρειαστεί να πουληθεί.
Η Jean ήθελε να είναι σίγουρη ότι αν ποτέ δεν ήταν σε θέση να κάνει μόνη της τις οικονομικές ρυθμίσεις, αυτές θα ήταν στα χέρια κάποιου που εμπιστευόταν και που θα μπορούσε να κάνει τη σχετική δουλειά. Ενημέρωσε και τις δύο κόρες της για την πρόθεσή της να ορίσει την Carol ως υπεύθυνη λήψης αποφάσεων βάσει της διαρκούς πληρεξουσιότητάς της.
Η Σάντρα ήταν αναστατωμένη που η Κάρολ είχε το πληρεξούσιο, φοβούμενη ότι αυτό αντιπροσώπευε κάποιου είδους ευνοιοκρατία ή ότι μπορεί να κληρονομούσε λιγότερα από την περιουσία ως αποτέλεσμα. Η Jean μπόρεσε να διαβεβαιώσει τη Sandra ότι ήταν πιο πρακτικό να διοριστεί η Carol, και η Carol διαβεβαίωσε τη Jean ότι δεν θα προσπαθούσε να μειώσει τη Sandra με οποιονδήποτε τρόπο.
Πηγή: Δημοσιεύθηκε στο Compass με την άδεια του Νομική Βοήθεια NSW