Η Elizabetta ήταν αποφασισμένη να μείνει στο σπίτι της μέχρι να πεθάνει. Ο γιος της, Kalevi, την ενθάρρυνε να του παραχωρήσει τον τίτλο ιδιοκτησίας του σπιτιού, καθώς αυτό θα ήταν επωφελές για τη θέση του στην τράπεζα και είπε ότι θα μπορούσε να ζήσει εκεί για το υπόλοιπο της ζωής της. Η Elizabetta ήταν ευτυχής να υποστηρίξει τον γιο της και αποφάσισε ότι επειδή θα κληρονομήσει το σπίτι μια μέρα, αυτό δεν αποτελούσε πρόβλημα.
Ενημέρωσε το Centrelink, το οποίο επιβεβαίωσε ότι είχε δικαίωμα να κατοικεί στο σπίτι της γιαγιάς, οπότε αυτό δεν επηρέασε τη σύνταξή της λόγω ηλικίας.
Όταν η επιχείρηση του Kalevi κατέρρευσε, η τράπεζα τον ενημέρωσε ότι έπρεπε να πουλήσει το σπίτι της Elizabetta για να εξυπηρετήσει τα χρέη του. Η Elizabetta αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σπίτι της, τη γειτονιά στην οποία ζούσε επί 60 χρόνια, και τον όμορφο κήπο της και να μετακομίσει στο δωμάτιο που είχε ο Kalevi στην άλλη άκρη της πόλης.
:quality(75))