Από τη σκιά, μέρος δεύτερο: Δυσκολίες στην αναγνώριση της κακοποίησης ηλικιωμένων

Σε περιπτώσεις οικονομικής κακοποίησης, μπορεί να είναι εύκολο να αποδειχθεί ότι έχει συμβεί κακοποίηση, ακολουθώντας τα ίχνη των χρημάτων ή των εγγράφων. Όταν έχει σημειωθεί σωματική κακοποίηση ή παραμέληση, ενδέχεται να υπάρχουν σωματικά σημάδια ή ενδείξεις που μπορεί να ειδοποιήσουν τρίτους για την ύπαρξη κακοποίησης ηλικιωμένων. Ωστόσο, υπάρχουν μορφές κακοποίησης που είναι πιο δύσκολο να εντοπιστούν ή να αναγνωριστούν λόγω της ελλιπούς αναφοράς τους, ενώ τα στατιστικά στοιχεία δείχνουν ότι ορισμένες ομάδες είναι λιγότερο πιθανό να καταγγείλουν περιστατικά κακοποίησης ηλικιωμένων.

Άτομα από διαφορετικά πολιτισμικά και γλωσσικά υπόβαθρα και μέλη των Πρώτων Εθνών

Υπάρχει μια γενική απροθυμία μεταξύ των ηλικιωμένων να καταγγέλλουν περιστατικά κακοποίησης ηλικιωμένων. Οι λόγοι ποικίλλουν, από την επιθυμία να προστατεύσουν τον δράστη έως αισθήματα «ντροπής». Από την εμπειρία της, η McKenzie συμφωνεί ότι υπάρχει ένα στοιχείο ντροπής το οποίο έχει αποτελέσει «πραγματικό παράγοντα» που εμποδίζει άτομα από συγκεκριμένα πολιτισμικά υπόβαθρα να καταγγέλλουν περιστατικά κακοποίησης ηλικιωμένων.

Για τα μέλη των Πρώτων Εθνών και τα άτομα που προέρχονται από πολιτισμικά και γλωσσικά διαφορετικά περιβάλλοντα (CALD), υπάρχουν διάφοροι πολιτισμικοί λόγοι για τους οποίους ενδέχεται να μην καταγγέλλουν την κακοποίηση ηλικιωμένων ή ακόμη και να μην ζητήσουν βοήθεια.

Καθώς οι άνθρωποι γερνούν, οι ανάγκες τους αλλάζουν αναπόφευκτα και το επίπεδο φροντίδας που χρειάζονται αυξάνεται με την ηλικία. Η McKenzie διαπιστώνει ότι ορισμένοι άνθρωποι διστάζουν να ζητήσουν βοήθεια από εξωτερικές υπηρεσίες, ακόμη και όταν οι ανάγκες τους είναι υπερβολικά μεγάλες για να τις αντιμετωπίσουν μόνοι τους. «Υπάρχει πραγματικά μεγάλη ποικιλία και… πολυπλοκότητα στο θέμα αυτό, και [εξαρτάται] επίσης από το συγκεκριμένο πολιτισμικό υπόβαθρο από το οποίο προέρχεται το άτομο», λέει.

Περίπου το 3,7% των αναφορών που υποβλήθηκαν στο ADC κατά την περίοδο Ιουλίου-Σεπτεμβρίου 2024 αφορούσε ηλικιωμένους που αυτοπροσδιορίζονταν ως Αβορίγινες ή/και Νησιώτες του Στενού Τόρες. Το ποσοστό αυτό ήταν υψηλότερο σε σύγκριση με το προηγούμενο τρίμηνο (3,2%) και το 3,7% της περιόδου 2023-2024. Τα στοιχεία δείχνουν επίσης ότι στο 6,4% των αναφορών προς το ADC κατά την ίδια περίοδο, ο ηλικιωμένος ταυτοποιήθηκε ως άτομο με πολιτισμικό και γλωσσικό υπόβαθρο (CALD), με τις πιο συνηθισμένες γλώσσες που ομιλούνται στο σπίτι να είναι τα ελληνικά, τα αραβικά και τα χίντι.