Υποφέρει σιωπηλά: και η σιωπηλή κρίση στην υγεία των ηλικιωμένων

Ένα μίζερο, πικρό κυριακάτικο βράδυ, κάλεσα ασθενοφόρο για τη μαμά.

Κανονικά θα καθόμασταν στο άνετο σαλόνι της με τα κατοικίδια ζώα, με δίσκους στα γόνατα, τρώγοντας δείπνο μπροστά από το Antiques Roadshow. Η μαμά, αρνούμενη να βάλει τα "αυτιά" της, έβαζε την ένταση του ήχου στο 40 και διάλεγε ένα από τα εκατοντάδες γεύματα που είχα μαγειρέψει με ευσυνειδησία - αλλά, μετά από 4 χρόνια φροντίδας, συχνά με δυσαρέσκεια -.

Αλλά αυτή τη μέρα, η μαμά δεν σηκώθηκε για πρωινό. Έμεινε κουλουριασμένη στο κρεβάτι, φορώντας τα ρούχα από τα οποία αρνήθηκε κατηγορηματικά να αλλάξει το προηγούμενο βράδυ. Προσπάθησα να της φτιάξω το κέφι με φλιτζάνια τσάι και τοστ με μέλι. Της έδωσα Panadols και κάθισα μαζί της, τη βοήθησα να σηκωθεί από το κρεβάτι για να πάει στην τουαλέτα, την έπεισα να αλλάξει -αν και απρόθυμα- τα μουσκεμένα της pull-ups. Είχε πονοκέφαλο, πόνο στην κοιλιά και - ακόμη και αν συνυπολογίσουμε τη βαθιά άνοια που την έκανε μερικές φορές να λέει, να βλέπει και να κάνει περίεργα πράγματα - δεν ήταν ο εαυτός της.

Στη συνέχεια είπε ότι δυσκολευόταν να αναπνεύσει.

Το μυστικό πρόβλημα

Όταν μίλησα με τον τηλεφωνητή, μου είπαν ότι υπήρχε Λευκός Κώδικας - κάτι που στην Αδελαΐδα σημαίνει ότι τα τμήματα επειγόντων περιστατικών είναι υπερπλήρη. Όταν έφτασαν τα υπερφορτωμένα ασθενοφόρα περίπου μια ώρα αργότερα, ήταν, όπως είναι πάντα, τόσο ευγενικά και ευγενικά. Καθώς μία από αυτές έβαζε τη μαμά στο βαγόνι, ο συνεργάτης της ψιθύρισε: "Νομίζω ότι η μαμά σας έχει ουρολοίμωξη - μυρίζει κάπως περίεργα εκεί κάτω. Βεβαιωθείτε ότι θα το εξετάσουν".

Ήμασταν για 4 ώρες σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Μόλις μπήκαμε μέσα, η μαμά έκανε όλων των ειδών τις εξετάσεις. Έβαλα κολάρο σε όποιον έμοιαζε έστω και λίγο ιατρικός για να ελέγξω για ουρολοίμωξη. Μόλις στις 5 το πρωί μια κουρασμένη νοσοκόμα κατάφερε να βάλει τα ούρα της μαμάς σε ένα βάζο και επιβεβαίωσε την ουρολοίμωξη. Και μάλιστα σε έξαλλη κατάσταση. Επιστρέψαμε με ταξί στο σπίτι με αντιβιοτικά εγκαίρως για ένα αργά αργοπορημένο πρωινό.

Τα ροκ σταρ των γηριατρικών παθήσεων - Καρδιακή προσβολή! Εγκεφαλικό επεισόδιο! Καρκίνος! Πτώσεις! - τραβούν όλη την προσοχή. Φυσικά και θα έπρεπε: είναι τρομερές και εξουθενωτικές και θα σας πάρουν στο τέλος. Όμως οι ουρολοιμώξεις είναι παντού, τριγυρνάνε με τις υγρές ορδές τους, παραμονεύοντας έξω από το προσκήνιο, σχεδόν αόρατες.

Γιατί δεν μιλάμε για τις ουρολοιμώξεις;

Δηλαδή, μέχρι να αρπάξετε μια στιγμή ψυχικής υγείας και να ξεκινήσετε μια τυχαία συζήτηση με την κομμώτριά σας ή το ταμείο σας ή την κυρία με το γιόρκι στο πάρκο σκύλων για την άνοια, την ακράτεια, τις επαναλαμβανόμενες ουρολοιμώξεις και τη σήψη. Αυτοί οι συχνοί, δόλιοι, ύπουλοι σύντροφοι.

Κάθε. Single. άτομο (συνήθως μια γυναίκα κάποιας ηλικίας) έχει μια ιστορία τρόμου για την ουρολοίμωξη από τη μαμά ή τη γιαγιά ή την πεθερά σε ίδρυμα ή στο σπίτι. Συλλυπούμαστε και παραπονιόμαστε - συγγενικά πνεύματα που επαναλαμβάνουν ένα ρητορικό μάντρα. Πώς γίνεται κανείς άλλος να μη μιλάει ποτέ για τις ουρολοιμώξεις και για το πόσο διαδεδομένες είναι;

Μήπως είναι πολύ τετριμμένες; Βρωμερά; Αναπόφευκτες; Είναι απλά γυναικείο θέμα (άρα δεν είναι και τόσο σημαντικό); Γιατί δεν μπορούμε να αγοράσουμε τα κατάλληλα φάρμακα γι' αυτά από τον πάγκο; Γιατί η κυβέρνηση δεν εγκρίνει το εμβόλιο και δεν το βάζει στο PBS;

Είναι τα άτομα που ασχολούνται με τη φροντίδα ηλικιωμένων ή οι βοηθοί του πρακτορείου εκπαιδευμένοι να αναγνωρίζουν τις ουρολοιμώξεις ή να τις εξετάζουν συστηματικά; Γιατί τα τεστ ούρησης με δείκτη και τα ντους πετιούνται στο καλάθι των πολύ δύσκολων; Είναι η εναλλαγή του προσωπικού πολύ υψηλή ώστε οι εργαζόμενοι στην υγειονομική περίθαλψη να γνωρίζουν αρκετά καλά τον άνθρωπό τους για να αναγνωρίσουν ότι πονάει ή είναι εκτός εαυτού; Πώς μπορούν να παραμελούν επί ώρες τους ενοίκους με κορεσμένα pull-ups επειδή το άτομο είναι "δύσκολο", ώστε να πρέπει να "ασχοληθεί" μαζί τους η επόμενη βάρδια; Και γιατί τα Χριστούγεννα πρέπει να σημαίνουν "έχουμε έλλειψη προσωπικού", οπότε και η βασική υγιεινή κάνει διακοπές;

Ίσως οι κόρες να κατανοούν καλύτερα το πρόβλημα επειδή οι ουρολοιμώξεις (και η ακράτεια που μπορεί να προηγείται ή να ακολουθεί) είναι κάτι το σύνηθες για τις γυναίκες κάθε ηλικίας: μία στις 2 γυναίκες θα πάθει ουρολοίμωξη στη διάρκεια της ζωής της[i]. 10% των γυναικών 65+ αναφέρουν ότι είχαν ουρολοίμωξη τον τελευταίο χρόνο και αυτή η ομάδα αντιπροσωπεύει μεγάλο μέρος της υγειονομικής επιβάρυνσης που συνδέεται με τις ουρολοιμώξεις και τις λοιμώξεις των νεφρών[ii].Συγκριτικά, μόλις ένας στους 20 άνδρες θα πάθει ουρολοίμωξη στη διάρκεια της ζωής του[iii].

Σημείωση: Ποτέ δεν συνάντησα στο πάρκο σκύλων έναν τύπο που έμενε στο σπίτι και φρόντιζε την ηλικιωμένη μαμά του για να συζητήσω αυτό το θέμα - για να είμαι δίκαιος, είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν κάποιοι. Αλλά φαίνεται να είναι αρκετά έμφυλο με αυτόν τον τρόπο.

Ζώντας με ουρολοιμώξεις

Μετά από εκείνη την πρώτη κυριακάτικη τρομάρα, κατάφερα να αναγνωρίζω πότε η μαμά υπέφερε από ουρολοίμωξη και να την διαχειρίζομαι πριν φτάσει στο στάδιο του ασθενοφόρου. Δεν ήταν εύκολο να τη βοηθήσω. Στην άνοια, η αξιοθαύμαστη επιμονή της σκληρύνθηκε σε ανυποχώρητο πείσμα. Γεννημένη στο ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην ενοριακή Τασμανία, ένιωθε πάντα άβολα να μιλάει για οικείες σωματικές λειτουργίες.

Καθώς η άνοιά της προχωρούσε αμείλικτα, η φυσική σεμνότητα της μαμάς μετατράπηκε σε μια εμφατική άρνηση να γδυθεί ή να κάνει ντους ή να επιτρέψει σφουγγαρόλουτρα. Δεν μπορούσαμε καν να πλύνουμε τα μαλλιά της χωρίς να διαμαρτυρηθούμε. Ακόμα και έμπειροι βοηθοί, μία από τους οποίους ήταν νοσηλεύτρια που λάτρευε η μαμά, δεν μπορούσαν να την πείσουν να αλλάζει το σερβιετάκι της τόσο συχνά όσο ήταν υγιεινό. Τα ραντεβού με τους γιατρούς για την ακράτεια και τις επαναλαμβανόμενες ουρολοιμώξεις της γίνονταν πολύωρα νούμερα παραγωγής που και η ίδια και εγώ φοβόμασταν.

Όταν δεν μπορούσαμε να την κρατήσουμε πια ασφαλή στο σπίτι, η μαμά πήγε σε ίδρυμα, και κάναμε ένα πραγματικό τραγούδι και χορό για τις ουρολοιμώξεις. Πολλά προσεκτικά χείλη, αλλά κουφά αυτιά, όπως αποδείχτηκε. Ήταν ένα σικ μέρος, αλλά δεν φαινόταν να υπάρχει πρωτόκολλο ή σχέδιο για την αντιμετώπιση αυτού που πρέπει να είναι ένα τεράστιο πρόβλημα σε κάθε μονάδα φροντίδας ηλικιωμένων σε όλη τη χώρα. Τουλάχιστον, αν υπήρχε πρωτόκολλο ή σχέδιο, κανείς δεν μας έβαλε κάτω να το συζητήσουμε.

Μπορούμε να αυξήσουμε την ευαισθητοποίηση για τις ουρολοιμώξεις;

Αλλά υπάρχει ελπίδα. Η πρόσφατη δημοσιότητα σχετικά με την ενδομητρίωση έχει αρχίσει να εξομαλύνει τη συζήτηση γι' αυτήν, ακόμη και, όπως φαίνεται, με το υπόλοιπο 50% του πληθυσμού - είδα τον Shirvo να λέει "endo" στο Sunrise ένα πρωί πριν από λίγο καιρό. Αυτό είναι κάτι.

Σίγουρα είναι η σειρά της UTI να πάρει κάποιο είδος καμπάνιας ευαισθητοποίησης που θα μας κάνει να νιώθουμε καλύτερα και θα μας κάνει να νιώθουμε καλύτερα; Αν αυτό δεν είναι εφικτό, τι θα λέγατε για ένα απλό κιτ, που θα στέλνεται σε κάθε ηλικιωμένο άτομο ή σε όσους λαμβάνουν επίδομα φροντίδας, όπως κάνει το Υπουργείο Υγείας με το τεστ διαλογής για τον καρκίνο του εντέρου;

Θα υπήρχαν στικς για ούρα, ένα επαναχρησιμοποιήσιμο πλαστικό δοχείο για να βυθίζετε τα στικς αν δεν μπορείτε να πιάσετε τα ούρα στη μέση της ροής, απλά βήματα για να κάνετε και να επανεξετάσετε το τεστ, τι πρέπει να προσέξετε ως προς τα συμπτώματα και τρόπους για να σταματήσετε την ουρολοίμωξη εν τη γενέσει της.

Ίσως θα μπορούσαν να κυκλοφορήσουν κιτ με προϊόντα ακράτειας που παραγγέλνουν οι άνθρωποι στο σπίτι μέσω του παρόχου τους. Ίσως αυτά τα ίδια τα παντελόνια να μπορούσαν να αλλάξουν χρώμα αν υπάρχει κάποια μόλυνση.

Ίσως θα μπορούσαμε να κάνουμε ένα εργαστήριο για το Sunrise. Με τον Shirvo.

Οι ουρολοιμώξεις είναι ένα σοβαρό ζήτημα

Μετά από 6 μήνες στο γηροκομείο, η μαμά πέθανε στο νοσοκομείο. Την είχαν εισαγάγει, μια ακόμη σημαδιακή Κυριακή, επειδή δεν ανταποκρινόταν σχεδόν καθόλου. Ο θάνατός της ήταν γρήγορος, αλλά καταφέραμε όλοι να είμαστε εκεί, όλοι οδηγώντας από παντού. Τραγουδήσαμε το "You are my sunshine" (το αγαπημένο της), κρατούσαμε τα χέρια της και μιλούσαμε σιγά-σιγά μεταξύ μας γύρω από το κρεβάτι της για 2 μέρες.

Η επίσημη αιτία θανάτου της μαμάς; "Λοίμωξη του ουροποιητικού συστήματος με επιπλοκές στο πλαίσιο συμφορητικής καρδιακής ανεπάρκειας και μικτής άνοιας Αλτσχάιμερ και αγγειακής άνοιας". Κάτι τόσο αφανές και ασήμαντο όσο μια ουρολοίμωξη μπήκε σε κάτι τόσο οριστικό και αδιαμφισβήτητο όσο το πιστοποιητικό θανάτου της.

Δεν θέλω να είναι τα τελευταία λόγια που γράφονται γι' αυτήν. Οπότε εδώ είμαστε.

Επισκεφθείτε το γιατρό σας το συντομότερο δυνατό εάν έχετε συμπτώματα ουρολοίμωξης. Μπορείτε επίσης να επισκεφθείτε το Healthdirect ., ή να καλέσετε τη διεύθυνση . 1800 022 222 για δωρεάν άμεσες συμβουλές υγείας οποιαδήποτε στιγμή, οπουδήποτε στην Αυστραλία. Εάν πρόκειται για επείγοντα περιστατικά επικοινωνήστε 000.

από τη Marianne Waller

Αφού πέθανε ο πατέρας της, η Marianne επέστρεψε στην Αυστραλία για να ζήσει με τη μητέρα της, η οποία έπασχε από αγγειακή άνοια, Αλτσχάιμερ και καρδιακή ανεπάρκεια, και να τη φροντίσει. Επί 6 χρόνια η Marianne και η οικογένειά της έκαναν ό,τι μπορούσαν για να περιηγηθούν στο αινιγματικό, κουραστικό και μερικές φορές αποβλακωτικό σύστημα φροντίδας ηλικιωμένων. Ταυτόχρονα έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν για να προσφέρουν μια ασφαλή, αξιοπρεπή και ευτυχισμένη ζωή στη μητέρα τους καθώς απομακρυνόταν όλο και περισσότερο. Η μητέρα της Marianne πέθανε το 2025.