Εικόνα ενός ηλικιωμένου άνδρα που κάθεται στο υπνοδωμάτιό του

Μπορεί ο κηδεμόνας σου να εμποδίσει τους άλλους να επικοινωνούν μαζί σου;

Αν κάποιος χάσει την ικανότητα να λαμβάνει αποφάσεις για τον εαυτό του, μπορεί ο διορισμένος κηδεμόνας του να αποφασίσει ποιος μπορεί και ποιος δεν μπορεί να έρχεται σε επαφή μαζί του;

Τελευταία ενημέρωση: 30 Οκτωβρίου 2026

Η απάντηση δεν είναι η ίδια σε ολόκληρη την Αυστραλία.

Κάθε πολιτεία και κάθε επικράτεια έχει τους δικούς της νόμους που καθορίζουν τις εξουσίες ενός διορισμένου κηδεμόνα, συμπεριλαμβανομένων των εξουσιών πρόσβασης. Επομένως, το αν ένας κηδεμόνας έχει την εξουσία να περιορίσει την πρόσβαση στο προστατευόμενο πρόσωπο εξαρτάται από τον τόπο διαμονής του προστατευόμενου προσώπου.

Ουσιαστικά, οι νόμοι σε όλες τις πολιτείες και τα εδάφη, με εξαίρεση τη Νέα Νότια Ουαλία και το Εδάφος της Πρωτεύουσας της Αυστραλίας, παρέχουν στους κηδεμόνες εξουσίες που αφορούν την επικοινωνία με το προστατευόμενο πρόσωπο.

Διαβάστε παρακάτω για να μάθετε περισσότερα σχετικά με το πώς λειτουργεί αυτή η κατάσταση στην πολιτεία ή την επικράτειά σας.

Νόμοι των πολιτειών και των εδαφών

Κηδεμονία στο Κουίνσλαντ: ναι

Το άρθρο 33(1) του Νόμου περί Κηδεμονίας και Διαχείρισης του 2000 ( Κουίνσλαντ) εξουσιοδοτεί τον κηδεμόνα, υπό την επιφύλαξη των όρων του διορισμού, να προβαίνει σε οποιαδήποτε ενέργεια σχετικά με προσωπικό ζήτημα την οποία θα μπορούσε να είχε κάνει το προστατευόμενο πρόσωπο εάν διέθετε ικανότητα.

Ο όρος «προσωπικό ζήτημα» ορίζεται στον νόμο ως περιλαμβάνοντας «όσους ενδέχεται να έχουν δικαίωμα επίσκεψης ή άλλη επαφή με τον ενήλικα».

Επομένως, για ένα προστατευόμενο πρόσωπο που διαμένει στο Κουίνσλαντ, ο διορισμένος κηδεμόνας έχει πράγματι την εξουσία να επιτρέπει ή να περιορίζει την επαφή μαζί του.

Κηδεμονία στη Βικτώρια: ναι

Ο Νόμος περί Κηδεμονίας και Διαχείρισης του 2019 ( Βικτώρια) παρέχει στους διορισμένους κηδεμόνες την εξουσία να λαμβάνουν αποφάσεις σχετικά με προσωπικά θέματα, σύμφωνα με το άρθρο 38(1)(α), και περιλαμβάνει παραδείγματα για το τι συνιστά «προσωπικό θέμα». Ένα από τα παραδείγματα που αναφέρονται είναι «άλλα πρόσωπα με τα οποία το άτομο συναναστρέφεται».

Επομένως, ο κηδεμόνας ενός προστατευόμενου ατόμου που διαμένει στη Βικτώρια έχει πράγματι την εξουσία να επιτρέπει ή να περιορίζει την επικοινωνία μαζί του.

Κηδεμονία στη Δυτική Αυστραλία: ναι

Σύμφωνα με το άρθρο 45 παράγραφος 2 του Νόμου περί Κηδεμονίας και Διαχείρισης του 1990 ( WA), ο κηδεμόνας μπορεί να αποφασίζει «με ποιον θα συναναστρέφεται το εκπροσωπούμενο πρόσωπο».

Είναι σαφές ότι ο κηδεμόνας ενός προστατευόμενου (ή «εκπροσωπούμενου») ατόμου που διαμένει στη Δυτική Αυστραλία έχει πράγματι την εξουσία να επιτρέπει ή να περιορίζει την επαφή άλλων ατόμων με αυτό.

Κηδεμονία στη Νότια Αυστραλία: αβέβαιη

Στη Νότια Αυστραλία, ο Νόμος περί Προκαταρκτικών Οδηγιών Φροντίδας του 2013 (SA) αντικατέστησε τόσο τη Διαρκή Εξουσιοδότηση Κηδεμονίας όσο και την Ιατρική Πληρεξουσιότητα με ένα ενιαίο έντυπο Προκαταρκτικών Οδηγιών Φροντίδας. (Οποιαδήποτε διορισμοί διαρκούς εξουσιοδότησης κηδεμονίας που έγιναν πριν από την έναρξη ισχύος του νέου νόμου εξακολουθούν να έχουν νομική ισχύ, εκτός εάν το άτομο έχει συντάξει έκτοτε νέες Προκαταρκτικές Οδηγίες Φροντίδας.)

Η Διαταγή Προκαθορισμένης Φροντίδας επιτρέπει σε ένα άτομο να καταγράψει τις οδηγίες και τις επιθυμίες του σχετικά με τη μελλοντική υγειονομική περίθαλψη, τη διαμονή, τη στέγαση και προσωπικά θέματα.

Επιπλέον, τους επιτρέπει να ορίσουν έναν ή περισσότερους αντικαταστάτες λήψης αποφάσεων, οι οποίοι θα λαμβάνουν τις εν λόγω αποφάσεις εκ μέρους τους, ενώ οι αντικαταστάτες λήψης αποφάσεων εξουσιοδοτούνται βάσει του νόμου να λαμβάνουν τις αποφάσεις αυτές, ακολουθώντας τις γραπτές οδηγίες και επιθυμίες του εν λόγω ατόμου.

Ωστόσο, ενώ οι όροι «υγειονομική περίθαλψη», «διαμονή» και «στέγαση» είναι αρκετά σαφείς, ο νόμος δεν ορίζει με ακρίβεια τι περιλαμβάνει ο όρος «προσωπικές υποθέσεις».

Οι γραπτές επιθυμίες του ατόμου στην Προκαταρκτική Οδηγία Φροντίδας μπορούν να περιλαμβάνουν οδηγίες σχετικά με τα άτομα με τα οποία επιθυμεί ή δεν επιθυμεί να έρχεται σε επαφή, ή να καταγράφουν την επιθυμία του ώστε ο διορισμένος αναπληρωτής λήψης αποφάσεων (ή οι διορισμένοι αναπληρωτές λήψης αποφάσεων) να έχει (έχουν) την εξουσία να επιτρέπει (επιτρέπουν) ή να αρνείται (αρνούνται) την πρόσβαση σε άτομα.

Αυτό υποδηλώνει ότι, εάν ένα άτομο έχει δώσει οδηγίες σχετικά με το ποιος μπορεί ή δεν μπορεί να έχει πρόσβαση σε αυτό, η λήψη οποιασδήποτε απόφασης σχετικά με την πρόσβαση είναι πιθανό να είναι απλή.

Τι θα συμβεί όμως αν το άτομο δεν έχει δώσει συγκεκριμένες οδηγίες σχετικά με την πρόσβαση στην «Προκαταρκτική Διαταγή Φροντίδας» του; Θα έχουν τότε οι αντικαταστάτες λήψης αποφάσεων την εξουσία να αποφασίζουν για θέματα πρόσβασης;

Δεν είναι σίγουρο, και θα εξαρτηθεί από τον τρόπο με τον οποίο ορίζεται ο όρος «προσωπικές υποθέσεις». Μέχρι στιγμής, κανένα δικαστήριο ή δικαστική αρχή στη Νότια Αυστραλία δεν έχει εκδώσει απόφαση που να παρέχει έναν ορισμό. Η καλύτερη λύση ίσως είναι να φροντίσετε να καταγράψετε τυχόν προτιμήσεις και επιθυμίες σχετικά με την πρόσβαση στην «Οδηγία Προηγμένης Φροντίδας» (Advanced Care Directive) κατά τη σύνταξή της.

Κηδεμονία στη Βόρεια Επικράτεια: μερικές φορές

Στο Βόρειο Έδαφος, ένα άτομο μπορεί να καταρτίσει ένα «προκαταρκτικό προσωπικό σχέδιο» (APP), το οποίο, μεταξύ άλλων, ορίζει άτομα ως «υπεύθυνους λήψης αποφάσεων» του. Ο ρόλος αυτός αντιστοιχεί σε αυτόν του κηδεμόνα σε άλλες πολιτείες και εδάφη.

Το άρθρο 20 του Νόμου περί Προληπτικού Προσωπικού Σχεδιασμού του 2013 (NT) παρέχει στον υπεύθυνο λήψης αποφάσεων, ο οποίος έχει διοριστεί βάσει εξουσιοδότησης APP, το δικαίωμα να προβαίνει σε «οτιδήποτε σχετίζεται με το θέμα, το οποίο θα μπορούσε νόμιμα να πράξει ο εκπροσωπούμενος ενήλικας εάν διέθετε νομική ικανότητα», υπό την επιφύλαξη των εξουσιών που του παρέχει το έγγραφο APP.

Εάν ένα πρόσωπο δεν προσδιορίσει στο APP του συγκεκριμένα θέματα για τα οποία διορίζεται ένας υπεύθυνος λήψης αποφάσεων, «ο υπεύθυνος λήψης αποφάσεων διορίζεται για όλα τα θέματα». Το άρθρο 16(2) του Νόμου περί Προκαταρκτικού Προσωπικού Σχεδιασμού του 2013 παραθέτει παραδείγματα θεμάτων για τα οποία μπορεί να διοριστεί ένας υπεύθυνος λήψης αποφάσεων, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται «οι σχέσεις με άλλα άτομα, συμπεριλαμβανομένων των ερωτικών ή σεξουαλικών σχέσεων».

Ο νόμος καθορίζει επίσης τα στοιχεία που πρέπει να λαμβάνει υπόψη ο αρμόδιος για τη λήψη αποφάσεων κατά τη διαδικασία αυτή, μεταξύ των οποίων «η προστασία του ενήλικα από βλάβη, παραμέληση, κακοποίηση και εκμετάλλευση».

Αυτό σημαίνει ότι ο διορισμένος υπεύθυνος λήψης αποφάσεων έχει την εξουσία να λαμβάνει αποφάσεις σχετικά με τις σχέσεις με άλλα άτομα, συμπεριλαμβανομένης της έγκρισης ή του περιορισμού της επαφής.

Ωστόσο, το Πολιτικό και Διοικητικό Δικαστήριο της Βόρειας Επικράτειας μπορεί επίσης να διορίσει κηδεμόνα, και στην περίπτωση αυτή ισχύουν οι διατάξεις του Νόμου περί Κηδεμονίας Ενηλίκων του 2016 ( NT).

Το άρθρο 21 του εν λόγω νόμου παρέχει στον κηδεμόνα την εξουσία να «λαμβάνει αποφάσεις σχετικά με τα προσωπικά και οικονομικά θέματα για τα οποία ο κηδεμόνας έχει εξουσία βάσει της διαταγής κηδεμονίας, όποτε απαιτείται η λήψη τέτοιων αποφάσεων». Ο νόμος περιλαμβάνει στις «προσωπικές υποθέσεις» τις «σχέσεις με άλλα άτομα, συμπεριλαμβανομένων των αποφάσεων σχετικά με το ποιος μπορεί ή δεν μπορεί να επισκέπτεται τον ενήλικα».

Ως εκ τούτου, ένας κηδεμόνας που έχει διοριστεί από το Δικαστήριο έχει επίσης την εξουσία να επιτρέπει ή να περιορίζει την επαφή με ένα προστατευόμενο πρόσωπο που διαμένει στο Βόρειο Έδαφος, αλλά μόνο εάν αυτό ορίζεται ρητά στη διαταγή κηδεμονίας.

Κηδεμονία στην Τασμανία: μερικές φορές

Το άρθρο 25 του Νόμου περί Κηδεμονίας και Διαχείρισης του 1995 ( Τασμανία) παρέχει την εξουσία αυτή, αλλά προσφέρει περισσότερες διευκρινίσεις σχετικά με τις περιπτώσεις στις οποίες εφαρμόζεται.

Ο νόμος ορίζει ότι ο κηδεμόνας έχει την εξουσία να «περιορίζει τις επισκέψεις στο εκπροσωπούμενο πρόσωπο στο βαθμό που αυτό είναι απαραίτητο για το βέλτιστο συμφέρον του και να απαγορεύει τις επισκέψεις οποιουδήποτε προσώπου, εάν ο κηδεμόνας έχει βάσιμους λόγους να πιστεύει ότι αυτές θα είχαν αρνητικές επιπτώσεις στο εκπροσωπούμενο πρόσωπο».

Αυτό σημαίνει ότι ο διορισμένος κηδεμόνας ενός προστατευόμενου («εκπροσωπούμενου») ατόμου που διαμένει στην Τασμανία έχει πράγματι την εξουσία να επιτρέπει ή να περιορίζει την επαφή μαζί του, αλλά μόνο στο πλαίσιο του βέλτιστου συμφέροντός του και των επιπτώσεων που μπορεί να έχει η επαφή αυτή. Ο νόμος δεν επιτρέπει τον περιορισμό της επαφής για άλλους λόγους.

Κηδεμονία στην Περιφέρεια της Πρωτεύουσας της Αυστραλίας: όχι

Η κηδεμονία ρυθμίζεται από τον Νόμο περί Κηδεμονίας και Διαχείρισης Περιουσίας του 1991, και ο νόμος αυτός δεν παρέχει ρητά στον κηδεμόνα την εξουσία να καθορίζει ποιος μπορεί και ποιος δεν μπορεί να έχει πρόσβαση στο προστατευόμενο πρόσωπο.

Επομένως, ο διορισμένος κηδεμόνας ενός προστατευόμενου προσώπου που διαμένει στην Περιφέρεια της Πρωτεύουσας της Αυστραλίας δεν έχει την εξουσία να επιτρέπει ή να περιορίζει την επαφή άλλων ατόμων με αυτό.

Κηδεμονία στη Νέα Νότια Ουαλία: μελέτη περίπτωσης

Η νομοθεσία της Νέας Νότιας Ουαλίας επίσης δεν κάνει αναφορά σε εξουσίες σχετικά με το δικαίωμα επικοινωνίας. Ωστόσο, το Ανώτατο Δικαστήριο της Νέας Νότιας Ουαλίας εξέτασε πρόσφατα το ζήτημα του κατά πόσον ένας κηδεμόνας στην εν λόγω πολιτεία έχει την εξουσία να αρνηθεί το δικαίωμα επικοινωνίας στην υπόθεση EB κατά GB (No 2) [2022] NSWSC 1011.

Ιστορικό της υπόθεσης

Την εποχή που εξετάστηκε η υπόθεση, ο πατέρας ήταν 98 ετών και έπασχε από τη νόσο του Αλτσχάιμερ. Η κατάστασή του είχε επιδεινωθεί σε τέτοιο βαθμό που δεν αναγνώριζε τους περισσότερους ανθρώπους και δεν μπορούσε να επικοινωνήσει. Η σύζυγός του είχε οριστεί κηδεμόνας και πληρεξούσιος του.

Το ηλικιωμένο ζευγάρι είχε 3 παιδιά. Αν και είχαν καλές σχέσεις με τους 2 γιους τους, δυστυχώς είχαν αποξενωθεί από την κόρη τους.

Η αποξένωση είχε ξεκινήσει 4 χρόνια νωρίτερα, το 2018, όταν η κόρη κίνησε νομικές διαδικασίες εναντίον μελών της οικογένειάς της και των εταιρειών που ελέγχονταν από την οικογένεια. Οι διαδικασίες ήταν περίπλοκες και αμφιλεγόμενες, και το ρήγμα που προκάλεσαν στη σχέση μεταξύ της κόρης και των γονιών της δεν επιδιορθώθηκε ποτέ.

Προκύπτει διαφορά σχετικά με έναν επαφή

Στις αρχές του 2019 ο πατέρας μετακόμισε σε οίκο ευγηρίας και, τον Μάιο του 2020, η κόρη, μέσω του δικηγόρου της, ζήτησε να τον επισκεφθεί. Καθώς αυτό συνέβη κατά τη διάρκεια της πανδημίας του COVID, οργανώθηκε τηλεδιάσκεψη για τον Αύγουστο του 2020, υπό ορισμένους όρους:

Ένας υπάλληλος της μονάδας έπρεπε να βρίσκεται εκεί για να παρακολουθεί την κατάσταση του πατέρα.
Η κόρη δεν έπρεπε να αναφερθεί στις οικογενειακές διαμάχες.
Η συνάντηση θα τερματιζόταν αν η κόρη αναφερόταν στις δικαστικές διαμάχες ή αν ο πατέρας έδειχνε αναστατωμένος.

Εκείνη την περίοδο, η κόρη δεν είχε δει τον πατέρα της για περίπου 3 χρόνια και, δεδομένης της αποξένωσης μεταξύ τους και της γνωστικής του έκπτωσης, η σύζυγος πίστευε ότι ο πατέρας θα ένιωθε δυσφορία από την επαφή αυτή ή θα αναστατωνόταν.

Ο Διευθυντής Λειτουργιών (COO) του οίκου ευγηρίας συμμετείχε στην τηλεδιάσκεψη του Αυγούστου και ανέφερε αργότερα ότι ο πατέρας δεν ανταποκρινόταν στις προσπάθειες της κόρης του να συνομιλήσει μαζί του, δεν φαινόταν να την αναγνωρίζει και μερικές φορές αποκοιμιόταν κατά τη διάρκεια της συνάντησης.

Μια δεύτερη βιντεοσυνάντηση τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους δεν είχε καλύτερα αποτελέσματα, καθώς μέχρι τότε ο πατέρας δεν μπορούσε πλέον να επικοινωνήσει καθόλου και δεν ήταν πλήρως διαυγής. Ο Διευθύνων Σύμβουλος ανέφερε ότι ο πατέρας έδειξε τον ίδιο χαμηλό βαθμό συμμετοχής τον Δεκέμβριο όπως και τον Αύγουστο, ότι φαινόταν η κόρη «ούτε να κατανοούσε, ούτε να αποδεχόταν» την κατάστασή του, και ότι ο τρόπος με τον οποίο του μιλούσε ήταν «επαναλαμβανόμενα επίμονος» και συναισθηματικός.

Η κόρη και ο πατέρας δεν είχαν καμία περαιτέρω επαφή για 18 μήνες, μέχρι τον Μάιο του 2022, όταν η κόρη τηλεφώνησε στο γηροκομείο για να του μιλήσει. Όπως είπε, όταν του αποκάλυψε την ταυτότητά της, εκείνος έβγαλε μια «τεράστια κραυγή» και, καθ’ όλη τη διάρκεια της τηλεφωνικής συνομιλίας, δεν ήταν σε θέση να απαντήσει όταν του μιλούσε.

Αυτή ήταν η τελευταία επαφή που είχε η κόρη με τον πατέρα της. Προσπάθησε να τον επισκεφτεί μετά από εκείνο το τηλεφώνημα, αλλά η σύζυγός του, η οποία ενεργούσε ως κηδεμόνας του πατέρα, αρνήθηκε να της δώσει την άδεια να το κάνει. Η οικογένεια ανησυχούσε για το πώς η συμπεριφορά της κόρης θα μπορούσε να επηρεάσει τον πατέρα, δεδομένης της κατάστασης στην οποία βρισκόταν, καθώς ο Διευθύνων Σύμβουλος είχε αναφέρει ότι «ενδέχεται να αναστατωθεί και να ταραχθεί» αν εκείνη συμπεριφερόταν ξανά με τον ίδιο τρόπο.

Η υπόθεση παραπέμπεται στο δικαστήριο

Ο δικηγόρος της κόρης και ο δικηγόρος της συζύγου αντάλλαξαν επιστολές προσπαθώντας να επιλύσουν το ζήτημα. Ο δικηγόρος της συζύγου υποστήριξε ότι, ως κηδεμόνας του πατέρα, η σύζυγος είχε το δικαίωμα να αποφασίσει αν θα επιτρεπόταν στην κόρη να τον επισκεφθεί και ότι η ίδια ήταν τότε σε πολύ κακή κατάσταση υγείας για να δώσει οδηγίες.

Ελλείψει συμφωνίας, η υπόθεση παραπέμφθηκε στο Ανώτατο Δικαστήριο της Νέας Νότιας Ουαλίας, προκειμένου το Δικαστήριο να αποφανθεί εάν ο διορισμένος κηδεμόνας είχε την εξουσία να αποφασίζει ποιος μπορούσε και ποιος δεν μπορούσε να έρχεται σε επαφή με το ανίκανο πρόσωπο.

Στο τυποποιημένο έγγραφο «Διορισμός Μόνιμου Κηδεμόνα» που είχε χρησιμοποιήσει ο πατέρας αναφερόταν ότι ο διορισμένος κηδεμόνας είχε την εξουσία:

(α) να αποφασίσει πού κατοικούσε ο πατέρας

(β) να προσδιορίσει ποια ιατρική περίθαλψη έλαβε

(γ) να προσδιορίσει ποια άλλα είδη προσωπικών υπηρεσιών έλαβε, και

(δ) συγκατάθεση για τη διενέργεια ιατρικής ή οδοντιατρικής θεραπείας.

Το Δικαστήριο έκρινε ότι το δικαίωμα επίσκεψης και επικοινωνίας δεν εμπίπτει στις εν λόγω εξουσίες και ότι ούτε η νομοθεσία της Νέας Νότιας Ουαλίας τις παρέχει.

Η απόφαση και η βάση της

Ως εκ τούτου, το Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι η σύζυγος, ως κηδεμόνας του πατέρα, δεν είχε καμία εξουσία να αρνηθεί στην κόρη την επικοινωνία. Ωστόσο, σημείωσε ότι το ίδρυμα φροντίδας ηλικιωμένων διέθετε πράγματι κάποια εξουσία να καθορίζει ποιος μπορεί να επισκέπτεται τους ενοίκους.

Η συμφωνία για τη διαμονή του πατέρα σε ίδρυμα φροντίδας ορίζει ότι το ίδρυμα μπορεί να αρνηθεί την είσοδο σε επισκέπτες που δεν συμμορφώνονται με τις εύλογες οδηγίες και τους κανόνες του ιδρύματος. Το Δικαστήριο σημείωσε ότι το ίδρυμα θα είχε το δικαίωμα να ζητήσει τη γνώμη των μελών της οικογένειας, συμπεριλαμβανομένης της κόρης, κατά τη λήψη απόφασης σχετικά με το αν θα της επιτραπεί η επίσκεψη.

· Η υπόθεση αυτή καθιστά σαφές ότι στη Νέα Νότια Ουαλία, ο κηδεμόνας δεν έχει την εξουσία να αποφασίζει ποιος μπορεί και ποιος δεν μπορεί να έρχεται σε επαφή με το ανίκανο πρόσωπο, εκτός εάν η εξουσία αυτή περιλαμβάνεται ρητά στο έγγραφο «Διορισμός Μόνιμου Κηδεμόνα».

Πώς να αποφύγετε τις διαμάχες και τη σύγχυση σχετικά με την κηδεμονία

Ο διορισμός κηδεμόνα αποτελεί σημαντικό μέρος του σχεδιασμού για το μέλλον, ακόμη και αν δεν αναμένετε να προκύψουν διαφωνίες σχετικά με το δικαίωμα επίσκεψης ή άλλα είδη προβλημάτων.

Είναι σημαντικό να κατανοήσετε ότι ο τρόπος με τον οποίο γίνονται και εφαρμόζονται οι διορισμοί κηδεμόνων διαφέρει από πολιτεία σε πολιτεία στην Αυστραλία. Διαβάστε όλες τις πληροφορίες που έχετε στη διάθεσή σας μέσω της κυβέρνησης της πολιτείας ή της επικράτειάς σας, πηγών όπως το Compass ή οργανισμών όπως η Legal Aid.

Είναι καλή ιδέα να ζητήσετε νομική συμβουλή κατά τη σύνταξη του εγγράφου κηδεμονίας σας, καθώς αυτό μπορεί να σας βοηθήσει να προβείτε στις καλύτερες ρυθμίσεις για τη μελλοντική σας φροντίδα.

Τι μπορείτε να κάνετε αν σας αρνούνται την πρόσβαση;

Όλες οι αποφάσεις και οι ενέργειες ενός κηδεμόνα που ενεργεί υπό αυτή την ιδιότητα πρέπει να είναι προς το βέλτιστο συμφέρον του προστατευόμενου προσώπου.

Εάν πιστεύετε ότι ένας κηδεμόνας δεν ενεργεί προς το βέλτιστο συμφέρον του προστατευόμενου ατόμου, αρνούμενος να σας επιτρέψει την πρόσβαση σε αυτό, μπορείτε να υποβάλετε αίτηση στο αρμόδιο Διοικητικό Δικαστήριο της πολιτείας ή της επικράτειας για την επανεξέταση του διορισμού του κηδεμόνα.