Ο νέος νόμος για τη φροντίδα των ηλικιωμένων χρειάζεται ένα λειτουργικό σύστημα κατά της ηλικιακής διάκρισης

Ο νέος νόμος της Αυστραλίας για τη φροντίδα των ηλικιωμένων υπόσχεται ένα μέλλον βασισμένο στα δικαιώματα, την ασφάλεια και την αξιοπρέπεια.

Αν και αποτελεί μια θετική κίνηση μακριά από τα μοντέλα συναλλακτικής φροντίδας προς ένα σύστημα που αναγνωρίζει τους ηλικιωμένους Αυστραλούς ως πολίτες με δικαιώματα και όχι ως παθητικούς αποδέκτες υπηρεσιών, αν δεν αντιμετωπίσουμε το βαθύτερο λειτουργικό σύστημα που υποστηρίζει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τη γήρανση, η αξιοπρέπεια θα παραμείνει μια φιλοδοξία και όχι μια πραγματικότητα.

Αυτό το λειτουργικό σύστημα είναι ηλικιακός ρατσισμός.

Αυτό φαίνεται στη γλώσσα των πολιτικών, στις διαδρομές περίθαλψης, στις αποφάσεις διαλογής, στις υποθέσεις σχετικά με το εργατικό δυναμικό, στο σχεδιασμό προϊόντων και ακόμη και στη δημόσια συζήτηση.

Η συζήτηση σχετικά με το αν η γήρανση πρέπει να χαρακτηριστεί ως «ασθένεια» αποδεικνύει πόσο σταθερά θεωρούμε τη γήρανση ως κάτι αρνητικό.

Η ιδέα ότι η γήρανση μπορεί να είναι μια ασθένεια είναι αποκαλυπτική από μόνη της. Υποδηλώνει ότι, αν δεν αντιμετωπίσουμε τη γήρανση ως παθολογία, δεν ξέρουμε πώς αλλιώς να μιλήσουμε γι' αυτήν.

Η Philippa Lewis είναι διευθύντρια στο Global Centre for Modern Ageing και επιχειρηματίας στον τομέα της τεχνολογίας υγείας.